Een veertigjarig meisje en luiers

Anita. Een petite brunette met een klassieke schoonheid. Ze lijkt niet op haar leeftijd of op een vrouw die emotioneel geladen is. Pas als ze begint te praten over het eerste kind waarop ze zoveel jaren heeft gewacht, valt ze volledig uit elkaar. Tranen als erwten druipen op tafel.
"Het is niets waar mensen naar kijken", zegt hij.

Shutterstock

Jaar 2001


Het had zo mooi moeten zijn

Anita is 37 jaar en kent alle stoelen in een privé onvruchtbaarheidskliniek in Warschau uit haar hoofd. Hij is hier bijna anderhalf jaar en doet meer onderzoek. - Geld maakt een stuk gemakkelijker, maar het brengt geen geluk - hij herhaalt zichzelf in gedachten. - Dus wat als ik me een comfortabel leven kan veroorloven, aangezien ik geen kinderen kan krijgen - ze huilt in de telefoon van mijn moeder als ook blijkt dat ze niet zwanger is. - Een goede dokter, een goed uitgerust kantoor, geen extra stress, ik ben gezond, ik ovuleer, en niets en niets! Ze schreeuwt dan tegen haar man. Ze maken ruzie over wiens schuld het is. De engelen laten hun zenuwen helemaal opraken, Maciek heeft geen geduld meer. Hij verlaat het huis en maakt een scherpe opmerking over in-vitrofertilisatie voor de deur. Anita wil hem niet en wilde dat ook nooit. - Je bent een totaal conservatieve, bijgelovige vrouw, tenslotte kunnen we het ons veroorloven - haar man lachte haar een jaar geleden uit. Daarna stopte hij met grappen maken en verdween de tederheid uit hun relatie ...

Laten we proberen

Na een ruzie met Maciek onderzoekt Anita haar geweten. Hij schrijft alle voor- en nadelen op een stuk papier: zijn leeftijd, professionele carrière, de vriendschap van haar man, die hij in een oogwenk zal verliezen, en zelfs het feit dat hij op de plek waar de kinderkamer had moeten zijn zou een kledingkast maken in geval van mislukking. Ten slotte heeft haar rationalisme de overhand. Ze belt de gynaecoloog, wiens woorden ze uit haar hoofd duwde. - Dokter, je had gelijk - ze geeft toe en maakt een afspraak. Als Maciek terugkomt van haar werk, is ze theoretisch al voorbereid. Hij heeft een dokterslezing achter de rug en een hoop pagina's van het internet over IVF zijn gedrukt. - Laten we het proberen - vraagt ​​haar man met de stem van voormalig Anita.

2003


Driemaal scheepsrecht

Twee mislukte behandelingen. - Nog één keer proberen en het is voorbij - hij vertelt het aan de dokter naast Maciek. - Ik kan er emotioneel niet meer tegen. - De gynaecoloog geeft er echt om. Hij maakt Anita-afspraken met een psycholoog en vertelt over zijn vrouw, die net als zij problemen had met zwanger worden. Ze praten weer over de statistieken van succesvolle bevruchting. 'Medicijnen kunnen veel', zegt hij, 'maar jouw aanpak is ook heel belangrijk.' - Weet je zeker dat je deze baby wilt? - hij vraagt. Anita knikt beleefd, maar herhaalt de vraag nog een keer in haar hoofd. Ze heeft zich een jaar lang als een ander mens gevoeld. Stemmingswisselingen, hoop, twijfels maakten van haar een explosieve vrouw. Daarom volgt ze tijdens de derde behandeling het advies van een psycholoog op. Hij neemt geen vrijaf van zijn werk, zit pas twee dagen later al aan zijn bureau en over twee weken houdt hij een persconferentie in Parijs. Hij is in zijn element, hij voelt dat hij weer in evenwicht komt.

Er is !!!

Anita belt Maciek uit New York, maakt hem wakker en roept in de hoorn: - Daar is, schat, er is een tweede lijn! Ze babbelt als een chique, ze lacht en Macieks stem is zo veranderd dat ze lijkt te huilen. - Kom snel terug - vraagt ​​hij. Op het vliegveld wacht hij haar op met een boeket van haar favoriete freesia's en brengt haar meteen naar de dokter voor bloedonderzoek. "Je moet het bèta-HCG-niveau controleren om zeker te zijn," beveelt hij, maar zijn ogen lachen. Twee dagen later krijgen ze een positieve uitslag en gaan ze naar de eerste echo. 'Dit kleine zwarte vlekje is je baby', zegt de dokter, en Anita voelt dat het met sterren beschilderde plafond in haar kantoor op de lucht begint te lijken ...

Het was herfst ...

Anita is moe, maar heeft sinds vanochtend een vreselijk verlangen naar aardappelpannenkoekjes. Ze verlaat het werk rond lunchtijd, gaat naar een nabijgelegen eetcafe, bestelt thee en heerlijk eten. Terwijl hij op het eten wacht, maakt hij plannen voor de toekomst. Ze zal over twee weken prenatale tests doen (het is bijna verplicht op haar leeftijd), daarna is ze nog een maand aan het werk en is ze vrij. De dokter deed een beroep op haar gezond verstand, verbood haar zich overmatig in te spannen en beval haar niet meer naar buitenlandse conferenties te gaan. Anita sliep bijna 3 weken niet omdat ze bang was dat ze misschien niet zwanger zou zijn. - Waarom voel ik me niet ziek, waarom val ik af, wat is er aan de hand? - vroeg ze aan de gynaecoloog. Toen ging ze op haar eigen manier met de paniek om - ze begon tegen de baby te praten.

Nu zit hij in een kleine bistro. Hij kijkt naar de bladeren, bijt pannenkoeken, drinkt rode thee. Ze voelt zich warm in de onderbuik, ze is blij. Een luide knal doet haar hart even stilstaan ​​van angst. Door het raam ziet hij een bus die de drempels langs de straat doorbreekt, een bushalte, een groep kinderen erop, een omgevallen schuilplaats. Anita staat op, schreeuwt tegen de serveerster en voelt hoe de hitte haar lichaam overspoelt. Er zit bloed op zijn schoenen.

Je moet vertrouwen hebben

Gelovige mensen moeten God niet de schuld geven. Anita deed het. Eerst voor mijzelf, dan voor Hem. Toen ze een miskraam kreeg, sprak Maciek met doktoren en daarna met een priester die hij kende. Hij smeekte hem om het lichaam van hun kind in het familiegraf te begraven. Anita was niet bij de begrafenis. Ze lag in het ziekenhuis gevuld met kalmerende middelen. Ze vertrok na een week. Thuis stopte ze alle boeken over zwangerschap en opvoeding in een kartonnen doos en vroeg Maciek ze mee te nemen naar de kelder. Ze wilde niet praten over wat er was gebeurd. 'Met mij gaat het goed,' herhaalde ze. - Laat me alleen!

Het jaar 2004


Wens

Anita wordt 40. Bij deze gelegenheid hebben hij en Maciek een feestje in hun nieuwe huis in de buurt van Warschau. Anita draagt ​​een gebloemde jurk, houdt een glas champagne in haar handen en kijkt haar man verliefd aan.Zonder hem zou ze het niet zo goed hebben gedaan. Hij was het die haar meenam op zijn droomvakantie, zich inschreef voor een danscursus bij haar, haar overreedde om een ​​huis te kopen, haar een hond gaf. Hij was aanhankelijk, wijs, vriendelijk. Hij deed er alles aan om ze opnieuw te laten beginnen. En toch, terwijl ze de kaarsjes op de verjaardagstaart uitblaast, zegt Anita in gedachten een wens: - God, geef me nog een kans om moeder te worden - vraagt ​​ze.

Jaar 2005


Wonderen, wonderen

Anita zit in een bekende bistro te wachten op een journalist die ze kent. Hij kijkt uit het raam naar een nieuwe halte en nieuwe bloembedden. Hij telt weer herfstbladeren die van bomen vallen. Hij denkt erover het verleden te temmen, maakt weer winst en verlies. De journalist zit tegenover haar en gooit een dik boek op de salontafel, "The Infertility Report: How to Word Parents Ondanks de obstakels." Ze let niet op Anita's grimas, maar begint meteen opgewonden een verhaal over klinieken in Polen, de beste doktoren, een olijfboom in een faciliteit in Warschau. Anita huivert ... Een zakelijke bijeenkomst verandert in een privégesprek. Herinnert Anita zich, terwijl ze haar tranen wegveegde. Hij bestelt rode thee en aardappelpannenkoekjes. Hij vraagt ​​de journalist om een ​​boek voor haar achter te laten. Terwijl hij op de rekening wacht, kijkt hij nog een keer naar de introductie. De vrouw op de foto houdt twee meisjes in haar armen, maar schrijft tegelijkertijd dat ze ze medisch gezien niet zou moeten hebben.

Anita's gedachten racen als een bliksemschicht. Geweldige seks met haar man, ontspanning, vrede, instemming met een nieuw leven en gedurende enkele dagen een plotseling gebrek aan eetlust, zwakte, angst en tegelijkertijd een vreemde opwinding, alsof haar vleugels waren gegroeid. En die taarten. God, God - Anita bidt op weg naar de apotheek ... Ze koopt drie tests, elk van een ander bedrijf, en rent naar huis als op vleugels. Ze zou tot de ochtend moeten wachten, maar wie zou daar zijn? Een minuut lijkt haar een eeuwigheid, maar dan weet ze dat die twee roze lijnen beslist een wonder zijn.

Zekerheid

Hoewel het chorion aan het begin van de vierde maand loslaat en Anita een geneesmiddel voor zwangerschapsonderhoud krijgt, is ze er absoluut zeker van dat het goed komt. De troostende woorden van Maciek en de verzekering dat het zeker zal lukken, irriteren haar alleen maar. 'Ik weet het,' herhaalt ze. - Ik weet echt dat alles goed zal aflopen. Haar stem is stevig, maar zo melodieus alsof ze een slaapliedje zingt. Omdat hij het in de geest eigenlijk voor het kind zingt.

Hij ligt een week in bed, komt alleen naar de wc, leest boeken, kijkt films en ... geniet. Veertien dagen later komt ze erachter dat ze gelijk had: de baby is gezond en ontwikkelt zich goed. De resultaten van prenatale tests komen ook. Maciek slaakt een zucht van verlichting, Anita heeft een bevlogen uitdrukking.

Jaar 2006


Weken zijn belangrijk

Anita is zeven maanden zwanger en wordt voor de derde keer in het ziekenhuis opgenomen - één bloeding, urineweginfectie, nu weer bloeden. De dokter zegt dat ze vanwege de infectie geen speciale baarmoederband kan dragen, maar houdt haar wel in de gaten met een bedbestelling. Anita ligt geduldig en telt de trappen van haar zoon. Aanvankelijk wilde ze het geslacht niet weten, maar toen Maciek kleding ging kopen, realiseerde ze zich dat het niet haar dochter was die zeeman zou worden. 'S Middags komt Maciek met een laptop. Ze moeten een kinderwagenmodel kiezen voor Mateusz. Boeken landen naast haar bed - haar favoriete historische romans, Mateusz 'eerste sprookjes, muziek- en film-cd's. Ik verlaat de computer, wat kan ik je nog meer brengen? - vraagt ​​Maciek. Anita vraagt ​​thuis om kruidenthee bij brandend maagzuur en een schoonheidsspecialiste. - Nu heb je geen crèmes nodig, je weet dat je straalt - de man lacht en neemt nog een foto van haar.

Angst heeft grote ogen

Hoewel dokters grappen maken dat ze een medaille verdient voor de meest gedisciplineerde patiënt, lacht Anita verre van. Haar rug doet pijn, haar ruggengraat is een groot probleem, ze slaapt slecht, heeft ademhalingsproblemen en de huid op haar buik jeukt. Bovendien voelt hij zich een gevangene. Hij ligt een maand in het ziekenhuis en zal in het ziekenhuis blijven om te worden verholpen. Ze begint haar huis erg te missen, ze is bang dat haar man de boodschappen voor haar zoon niet kan afhandelen. Huilt omdat het haar spijt dat ze geen kamer voor het kind kan zien, ze heeft niet alleen een wieg voor hem gekocht, haar kleren niet gewassen. "Wat een moeder ben ik", berispt hij zichzelf. Ten slotte komt Maciek op het idee om Anita naar een tweepersoonskamer te verhuizen. Ook vraagt ​​hij zijn schoonmoeder een tijdje bij hem te komen wonen. Anita kalmeert. Ze heeft een twintiger als kamergenoot die erg bang is om te bevallen. Samen lezen ze boeken over kinderen, proeven ze de gerechten die hun gezinnen dagelijks brengen en vergelijken ze de smaak van hun kinderen. Anita weet al dat Mateusz niet van pittige Chinese gerechten houdt, maar wel van tomaat met dumplings.

Ondersteboven

Een andere echo laat zien dat Mateusz van standpunt is veranderd en "de hele wereld achter zich heeft", zoals doktoren grappen. De keizer zal nodig zijn. Anita, hoewel ze het niet toegeeft aan Maciek of haar moeder, slaakt een zucht van verlichting, want twee weken lang heeft ze aan niets anders gedacht dan aan arbeidspijn, pincet en luiheid. Mijn moeder heeft spijt omdat ze beweert dat vrouwen die niet bevallen van nature het wonder van de geboorte niet kennen, Maciek heeft droevige ogen omdat hij rekende op een gezinsbevalling. Anita veinst opzettelijk uitputting en sluit haar ogen. Hij moet kalm nadenken. 'Er gebeurt niets zonder reden', zegt ze ten slotte tegen haar man.

Tranen van geluk

Anita wordt wakker van krampen. Een beetje anders dan voorheen. Ze kijkt op haar horloge, drie uur 's ochtends. 'Het is de slechtste tijd om te bevallen', denkt hij, maar hij drukt op de deurbel naast het bed. Twee uur later is hij in de operatiekamer en onderzoekt hij de groene muren en het witte plafond met een canule in zijn ader. Voor hem hangt een scherm, een lamp boven zijn hoofd en het gezicht van de dokter. Hij knipoogt willens en wetens over het masker naar haar en geeft aan dat ze gaan beginnen. Anita heeft, ondanks dat ze een kalmerend middel heeft gekregen, haar angst niet onder controle. Hij draait zijn hoofd weg van de lamp en weerspiegelt de silhouetten van mensen en dwingt zichzelf positief te denken. Dan hoort hij de eerste kreet van zijn zoon. Ze wil zo graag slapen dat wanneer Matthew even op haar borst landt, ze alleen maar een overweldigende slaperigheid voelt. - Ik denk niet dat het zo had moeten zijn - hij denkt en volgt zijn zoon weg. De dokter legt haar uit dat Mateusz nu wordt onderzocht en dat haar buik wordt dichtgenaaid.

Als ze haar ogen weer opendoet (ze denkt dat ze maar even heeft geslapen), zit Maciek bij haar bed en houdt ze Mateusz in haar armen. Hij glimlacht en, als antwoord op de stille vraag van zijn vrouw, steekt hij zijn duim omhoog dat alles in orde is met de kleine. Anita heeft lage buikpijn en hoofdpijn, ze heeft zin om te braken. Maciek belt de verpleegster. Als ze haar hoofd omdraait, begint Anita te huilen. Grote tranen van geluk stromen over haar wangen.

Tekst: Anna Niewiadomska
Bron: laten we langer leven

Labels:  Psyche Seks Gezondheid